Deli olmak ya da kendini deli hissetmek ne güzel. Bugünlerde tam da öyleyim. Bir rahatlık var ve yolunda gidenlerle beni yolumdan döndürmeye çalışan yarım akılların içimdeki savaşı karşı karşıya. Galibi, ben, kararlı adımlarımla belirleyeceğim. Sonuç ya yenilgi ya kazanım.
Sıcaklar geldi başıma vurdu. İçimde ölen hücrelerin terle birlikte dışarı sızışı beni rahatlatıyor, hafifletiyor. Ağırlıklarımı bir tarafa atmanın gülüşleri dudaklarımda misafir. Takıp üzerime yapıştırdığım sıkıntılar sızısız dışarı çıkıyor görünüyor gerçekte öyle olmasa bile. Baharı aştık sıcağı serinletiyorum içimde.
Bir tren ardında el salıyorum gidenlere bazen, bazen bir büyük otobüsün ardından bakakalıyorum bazen de giden ben oluyorum kafamı çevirip geride bıraktıklarıma selam veriyorum. Beni mutsuz etmeseler de mutlu da etmiyorlar. Üzülüyorum bunca yaşanandan sonra iz kalmamasına. Hislerimi aldırmıştım bir vakitte küçük bir operasyonla, aklıma o geliyor. Ondan sonra deliliğim çıkıyor yüzeye, sığlar paklıyor beni anca derinlere gücüm yetmiyor.
Bazen sahnede şarkıcı oluyorum, milyonlar önünde konser verirken bağırabildiğim kadar bağırarak şarkıları yaşatıyorum, bazen usta tiyatrocuların önünde gidip kendime yer açıyorum ben de varım diyerek, bazen kamera arkasında başka hayatları yönetiyorum, bazen sessizliği yaşıyorum fonda dalga sesiyle. Her şey oluyorum evlat, eş, sevgili, çocuk, genç, yaşlı, yetişkin, güçlü, zavallı, muhtaç, güvenli, azimli, korkak. Kendime gelmenin heyecanını yaşıyorum bir müddet sonra.
Ama en çok yazarken mutlu oluyorum. Hayatta olduklarımın toplamı beni yazarlığa itiyor. Ben yazarken kendim oluyorum hepsinden öte. Ne sahnede olmak ne avaz avaz şarkıları dillendirmek… ben cümleleri yaşatmak istiyorum. En çok bunu yaparken mutlu oluyorum çünkü. Bir küçük köşenin en çok yer kaplayan kelimelerini sıralamak istiyorum beyaz bir sayfada.
Ne desem kendimi anlatabilecek uçarı hallerimi anlatacak cümlem yok. Bunlar sınırlı, ben sınırı olmayan hayatı yaşamalıyım. Gıpta ile bakabilmeliler bana, sahip olduklarımla önüne geçilemez hırslarım beni birkaç adım önde tutmalı. Çok salladım canım, biliyorum. Biraz fazla atıyorum bu ara, ipi yükseğe astım, zıplamak zor olsa da hedeflerim beni güçlü kılar sanıyorum.
Hayatı ıskalama lüksüm yok nitekim. Büyük ustanın dediği gibi. Soluk soluğa geçecek bir ömrün durup nefes alma imkanı olduğunda yazacak ve anlatacak çok şeyim olmalı benim herkesten fazla. Kendimi yazmam gerek, başkasından ziyade. Bundandır birikimlerim. Huzur kendini tanıdığın gün girer kapıdan içeri, tüm çabam bu arayışın sonundaki mutlu son için…
Gülçin GÜLOĞLU
Günlerdir iş görüşmeleri konusunda mücadelemi ara ara sizlerle paylaştım. İş görüşmelerinde çıkan aksaklıklar, iki tarafın psikolojisini ortaya çıkarmaya çalıştım, yeri geldi dalgaya vurdum işi. Ancak gerçek olan şey, bu durumların ciddi anlamda insanları etkilediği.
Onca şeyden sonra nihayet beklediğim haberi aldım ve yarından itibaren benim için yeni bir hayat başlıyor. Endişelerim var elbette, kaygılarım, merak ettiklerim ama hiç biri evde oturmaktan daha çok bunaltamaz beni. Bekleyişlerin ağırlığı hiçbir şeyle kıyaslanamaz.
İş görüşmelerine giden taraftım bugüne kadar. Çok şey kattığını söyleyebilirim bana. Önceleri utana sıkıla gittiğim görüşmeler sonraları omuzlarımı daha dik, sözlerimi daha kararlı, duruşumu daha kendinden emin yaptı. Ve anladım ki, işe alacak kişiler de etten kemikten, onlar da oturdular bir zamanlar benim oturduğum yere.
Büyüklerimiz boşuna demiyorlar tecrübe konuşuyor diye. Ben de hayatın içindeki yollara serili deneyimlerden payıma düşenleri topluyorum bir bir. Neler getirir bilinmez ama benden bir şey götürmeyeceği kesin.
Uzunca bir süre iş arayanların psikolojik, sosyal, ekonomik vb. alanlardaki zorluklarını yaşadım ve bu konuda kesin konuşabilecek kadar çok şey öğrendim. Ciddi iş deneyimlerim olmadı ancak şimdi de çalışan birinin kendine duyduğu güvenle, yorucu ve yoğun çalışmalarımı katacağım yazı aralarına.
Bazı şeyler beni zorlar mı yada hayatımı kolaylaştırıp bazı şeyleri zorlaştırır mı bilmiyorum da bildiğim şey uzaklaşmak istediğim şeylerden beni derhal uzaklaştıracağıdır. Sevdikleri ya da yapmaktan hoşlandığı şeyler gün gelir insana sıkıntı verir. Aradaki bağları çıkmaza sürükler. İşte bu düğümde insanlar bir kaçış arar bu iş de tam bu sırada çıktı karşıma. İşe bak demekten alamadım kendimi… Sahi artık bakmakla kalmayıp, işin içine girmiştim daha doğrusu ilk adımı atmıştım.
Daha fazla uzatmadan yarınki heyecanı içimde saklayıp uykuya dalma vakti diye düşünüyorum. İlk günümü paylaşırım sizlerle de. İşsiz herkesin en kısa zamanda iş bulmasını canı gönülden dileyerek ayrılıyorum şimdilik…
Sevgiyle kalın…
Gülçin GÜLOĞLU
Son Yorumlar