Evlatlarının yokluğuyla feryatlar koparan anaların sesleri kulağımda
Yok pahasına ucuz sayılan hayatların bedelleri ödenmekte hesapsızca
Canımız yanıyor, içimiz kan ağlıyor, sözler bugün tükendi, dil söyleyemiyor…
Nitekim ateş yalnızca düştüğü yeri yakmıyor…
Hangi insan evladı kıyabilir masum canlara, hangi insan avladı cana kast edebilir?
Hangi anne karnında yeşeren melek, bir gün büyüdüğünde başka bir meleğin canına göz diker?
Bu nasıl bir savaş ki; karşılığı hayatla eş değer tutuluyor…
Kazanan mı var sonunda kaybeden mi? Adı şerefsizlik bu belli…
Bir baba diz çökmüş az ilerde… Kim bilir neler düşlemekte…
Oğlunu asker ettiği gün aklında, sızım sızım gözyaşları yanaklarında…
Kimin hakkı var böylesi canlar yakmaya… gündüzlerdeki güneşleri soldurmaya…
Adı cennet oldu şimdi askerimizin, vatanımızın emanetçileri…
El sallıyor bir uzun tabutun ardından inanmayan gözlerle gerideki
Kardeş, ana, baba, sevgili, arkadaş, akraba… oldu şimdi hepsi muamma…
Kayıtsız kalmış şaşkın bakışlar uzaktan sessiz sessiz ağlamakta…
Sorulacak elbet hesabı… şehidimin yerde kalmış kanı olmayacak bugünden sonra…
Gülçin GÜLOĞLU / 05.10.2008
- Kategori: duygusal, editörden, gündem-haber, insan
- Görüşme:
en çok anaların yanacak yüreği…vatana helal olsun kanımız ama nereye kadar! yetmedi mi toprak kanmadı mı kana, gözyaşına….
Ekim 5th, 2008 at 22:15Milletimizin başı sağolsun…nereden bilecektik ki şekerlerin ardından gözyaşları katık olacaktı boğazımıza…
canım ben artık haber seyretmez oldum, neredeyse herşey bir felekat olumlu tek bir haber yok gibi geliyor bana, yüreğim dayanmıyor, sinirlerim izin vermiyor. amam yinede gözü kapalı yaşamadığımızdan bunları duyuyoruz ne diyeyeim onlara rahmet okumaya bile gerek adı üstünde şehit onlar… dileklerim hep son olsunlar diye…
Ekim 8th, 2008 at 09:52bu arada ben gezip pek yorum yazamaz oldum. kışın belki tempomu yakalarım diyorum ama bakalım…
sevgilerimle
İnsanın içinden bir şey yazmak gelmiyor.
Ekim 8th, 2008 at 15:52Aslında,
yüreğimizi yakan,
katlanması zor bu acıyı paylaşmak,
söyleşmek, yazışmak ihtiyacı hissediyor da insan,
yaşanılan vurdumduymazlığın moral çöküntüsü, suskunlukları çağırıyor dudaklarımıza.
Ne söylemeli,
nasıl söylemeli?
Hangi kelime ile başlamalı yazıya?
Kime köpürmeli, kime söğmeli?
Yok yok!…
Bu acıya katlanmak gerçekten zor.
Hele de elden bir şey gelmemesi, çaresizliklere düşmesi insanın,bu kahredici üzüntünün elinde oyuncak olması ruhumuzun,
asıl acı veren bu.
Kanı yerde kalmayacak elbet hiçbirinin ama,
sorumlulardan da hesap sorulmalı bence.
Gerek sandıkta siyasilerden,gerek se golf sahasında gününü gün eden sorumsuzlardan.
Ah ah ciğerimiz yanıyor terör durmak bilmiyor.B u nasıl bir zihniyettir ki evlatlar göz göre gidiyor,söylenecek öyle çok şey var ki ama en büyük dileğim artık başka güneşler batmasın bitsin bu acı.
Ekim 10th, 2008 at 12:05Duyarlılığın ve duygularını bu kadar güzel dile getirebilmene her zaman hayranım iyi ki varsın,ben ve benim gibilerin sesi olduğun için teşekkür ederim.