Sevgiyi Kıskanan İNSAN…
Hemen hemen her gün birilerinden duyarız, eskiye oranla bugünün koşullarının ve insanlarının çok değiştiğini. Ne sevgi kalmıştır eskisi gibi ne yardımlaşma ne de genel anlamıyla insanlık. Nefes alan çoğu canlı artık sevgiyi bile yakıştıramıyorlar kalplerde.
Sevgi parayla satın alınmaz, zorla bir yüreğe bırakılmaz, zaman ister emek ister, fedakarlık gerektirir ve zor koşulları kolaylaştırır. Ve çok açıktır ki; sevgi karşılıklıdır. Bir insanı seviyorsanız eğer onun da sizi sevmesi için çaba harcamaya gerek kalmaz. Duygular öylesine bir alışverişte bulunur ki, bir yürek başka bir yürekte olduğuna öylesine inanır ki zaten otomatik olarak sevgi dolar kalbine.
Ancak birçok insan tarafından gerçek sevgi ile sonradan kazanılması zor ya da adı sevgi gibi görünen basit her an yok olabilecek hoşlanma, hoşlanma süresi kısa sürecek bir zamanlı sevgiyi ayırt edemiyor. İkisi arasındaki fark sınır tanımaz, engel tanımaz.
Sevgiyi kıskanan kişiler nasıl da çoğaldı. Bir insan anne, baba, kardeş, sevgili, eş kim olursa olsun, bir kişiye ait olabilir mi? Bir insan benliğini kendinden başka birine verebilir mi? Kendini tamamlayan özellikleridir insanı insan yapan ve bu durum hiçbir suretle başkası tarafından yönetilemez. Hele ki bu yönetilmek istenen insan kalbiyse.
Büyük sevdalar, küçük, vazgeçmenin kolay olduğu, arada bağın koptuğu fakat mecburiyetlerin ilişkide örülü olduğu durumları harcar, yer bitirir. Hiçbir şeyin önemi yoktur gerçek olanda. Tek vurucu nokta; büyük olması. Ve unutulmamalı hiçbir büyük aşk zorlamayla mümkün olmaz.
Her gönüle girmek kolay, büyük sevginin oluşması güçtür. Kalbi, benliği sahiplenmek komikliktir. Sevginin peşinden gidilmez, sevgi aradığı yürekte zaten zamanı gelince yerini bulur. Eğer konmuyorsa küçük ve yaramaz bir çocuk gibi şımarıklık sadece çocuklara yakışır. Yetişkinlerin üzerine bol gelir.
Sevgiyi karşılıklı yaşayıp sefasını süren her aşık kişiye sonsuza dek mutluluklar, tek taraflı gerçek aşkı bulup karşısındakinden istediği ilgiyi bulamayan kişilere başka güzel nasipler, her iki kişi de sevmiyor da mecburiyetler ve çıkarlar birlikte yaşıyorsa ve ilişkiyi yürütüyorsa Allah işin sonunu hayretsin.
Mutlu günlere…
Gülçin GÜLOĞLU
Sevgiyi kıskanmak mı daha yoğun yoksa insanı seven insanı kıskanmak mı bilemedim şimdi düşününce.Etrafımda o kadar paylaşmama duygusuna sahip ebeveynler gördüm ki,anne-baba dahi çocuğunu mutlu olacağı kişiden kıskanıyorsa dış taraftaki insanlar için normalmiş gibi sanırım.Tam toparlayıp anlatamadım ne düşündüğümü,affola:)Güzel keyifli bir hafta diliyorum.
Haziran 16th, 2008 at 09:02sevmekkk sevildiğini bilmek çok güzel bişey…eşimi çok seviyorumm,kıskanıyorum da.hiç kıskanç değilimdir ama onu nedense kıskanıyorum ben yaaa..
Haziran 16th, 2008 at 09:26dediğin gibi sevgiyi karşılıklı yaşayıp (devamlı artan bi sevgi bu) sefasını sürüyoruz:)ne mutlu bize…allah herkese nasip etsin:)amin;)
sevgili deniz yıldızı
güzel yazın için seni tebrik ediyorum iyibir sevgi tarifiydi en azından mutabık olduğum bir çok detay vardı diyeceğim şu:
sevgi her zaman karşılık görür,kinde
Haziran 16th, 2008 at 16:27dostoyevski
neden bilmem ama bu yazıyı okurken birden sanki üzerinde bir adres var direk oraya gidiyormuş gibi bir hisse kapıldım. bir nedeni yok aslında ama…
aşlar sevgiler üzerine hep yazılsa yazılabilecek duygular sanırım.
yüreğine sağlık, eline sağlık.
sevgilerimle
Haziran 17th, 2008 at 10:56Bilmiorum karşılıklı yaşayanlardanmıyım sevgiyi, yoksa kendi çabasıyla karşılıkmıymış gibi yaşayanlardanmı..
Haziran 21st, 2008 at 01:04