Ey hayat!!!
Kimini güldürürsün, kimini ağlatırsın, kimini de ortada bırakırsın. Gülen çok güler, ağlayan durmadan ağlar, ne yapacağını bilemez halde gezen de sadece bakar ve bekler.
Ne yapacağımı bilen ama uygulamak için benden başka insanların sözüne bakar bir halde beklemedeydim bir süredir. Yok olmadım, klavyeden soğudum sadece. Yazılarımı ekrana değil, eskiden olduğu gibi 0.5 uçlu kalemimle pembe kaplı, beyaz sayfalı defterime yazdım. Yanlış yaptıkça ufalanan silgimle sildim yanlışlarımı bir tuşla değil. Özlediklerimi yerine getirdim. Daha önce yapmaktan hoşlandığım ne varsa uzun süredir ertelediğimi anladım. Kitap kokladım bol bol, karaladığım yarım bırakılan yazılarımı tamamladım, müziği bilgisayar hoparlöründen değil de eski kasetle çalışan bir zamanların olmazsa olmazı wolkman imden dinledim.
İnsanın elinde her şey. Tüm yaşamı hatta. Her şey kendi isteğiyle şekilleniyor veya parçalanıyor. Gözümü kapatıp, derinlere gittiğimde gördüğüm şey; beni üzenleri hayatımda ne çok öne çıkarmışım. Gözümün önünde bana sahip çıkanları geride bırakmışım. Üzülmeyi seçmişim bile bile. Kendime haksızlık yaptırmayı göze almışım ama mutluluklarımı görmezden gelmişim. Biriktirdiklerimi dağıtıyorum şimdi bir bir. Kime ne lazımsa benden bir parça veriyorum. Hepsini tek kişiye vermektense çok kişi faydalansın diye çabam. Kendime yetiyorum artık nasılsa.
Haksızlık ettiğim her yüreği onarmaya çalıyorum. Başta kendim olmak üzere. Dışarıda bir yerde oturup gevrek ayran yemenin mutluluğu doluyor içime. Sıcak poğaçaların tazecik kokusu beni içine alıyor. Bir sıcak muhabbet oluyor gülen yüzüyle beni dinleyen karşımdaki kişiyle. Dinlenmeyi özlemişim. Sevilmeyi özlediğim gibi.
Aç kaldığım zamanları uzaklaştırıyorum hızla kendimden, doyacağım yemekleri koyuyorum şimdi önüme. Bensizlik kimi ne derece mutlu eder bilinmez ama ben bensizlikten epey bi sıkılmışım bunu anladım. Kendimi özlemişim, sürekli bir şeylerin peşinden koşarken.
Gencecik yüreğim nefes nefese kalmış adeta. Oturup kendimi dinleyince gördüm bunu. Uzak kalmadım aslında hiçbir şeyden, beslendim ve büyüdüm. Belki de büyütüldüm. Evde hala annemin küçük kızı, babamın sevgi dolu bakışı, abimin cadı kardeşiyim dışarıda her an tetikte duran olgun biri gibi görünsem de.
Uzak kaldım bir o kadar yakınlaştım sevgili denizyıldızı nın birbirinden değerli okuyucuları. Benim anlatacak hikayelerim bitmedi elbet. Dünya benim için döndükçe bitmeyecek de. Bundan sonra böyle uzun soluklu ara vermek de yok söz. Burnumda tüttünüz inanın. Öyle benden olmuşsunuz ki günün herhangi bir saati neler yapıyorsunuz diye merak ettim sizi. Velhasıl artık buradayım. Ben hoş buldum, sizlerde benim dünyama hoş geldiniz….
Gülçin GÜLOĞLU
Son Yorumlar