Bir kıpırtı var bugün benliğimde, kahkahalarla
Duygularımın her biri çocuk olmuş, oyunlar oynuyor
Israrla gelecek topu beklerken biri,
Diğeri parmağı ağzında ebeyi seçiyor.
Oyun parkı oluyor içim bugün, en sesli günlerini yaşıyor.
Bir çocuk düşüyor az ötede salıncaktan
Bacağı kanıyor, başında bir büyüğü yok
Arkadaşları koşuyor hemen oracığa
Ne kadar geliyorsa ellerinden sarıyorlar yarayı
Çocuk işte, oyun oynarken yarayı düşünecek değil ya
Kapılıyor tekrar oyunun eğlencesine,
Unutuyor az önceki acısını, ağlamıyor…
Sonra bir küçük kız çocuğu, annesi elinden tutmuş
Elini kurtarıp kaçmak, diğer çocukların arasına dalmak istiyor
Ama nafile, annesi tereddüt ediyor, ezilmesinden yana endişeli
İkna etmeye çalışıyor, daha sonra getiririm diye
Hiç olacak iş mi? Onca çocuk orada oynayadursun
O küçük kız evin yolunu mu tutsun, o daha inatçı.
Şimdi çocuklar bir kişi daha fazla devam ediyor oyunlarına…
Bir erkek uzaktan bakıyor pembe tokalı sarışın kıza
Onunla oynamak istiyor ama cesareti yok gidemiyor yanına
Arkadaşına işaret ediyor, o tarafta oynamak istiyor
Gittikçe yaklaşıyor kıza ama kız onu görmüyor
Oyun oynarken biraz daha fazla bağırıyor, fark edilmek için
Nitekim başarılı da oluyor, öyle bağırmaya kız dönüp bakıyor
Çocuk kıza dönüp bir kelime ediyor; bu oyun böyle bağırarak oynanıyor
Kaydıraktan, salıncaktan sıkılanlar kendilerini kumdan kaleye vermiş
Başka bir grup parkın tam ortasında, kumdan kaleler sıra sıra
Aralarına katılmak isteyen herkesi kabul ediyorlar, yardımlaşma koşuluyla
İçmek için getirdikleri suları çamur için kullanmaları keyiflendiriyor onları
Kale yanlarına her biri ayrı birer şekil yapıp özenle yerleştiriyor
Ne kadar yaratıcı olduklarını ispat eder gibi birbirlerine gösteriyorlar
Eve gittiklerinde hepsinin bozulacağını bilseler dahi umurlarında değil emekleri…
Şimdi bir kız ağlıyor, arkadaşı saçını çekmiş canı yanmış
Oyun sırasında olur öyle, birbirinizi ağlatmayın diyor bir büyük
Küçük kız arkadaşına kırgın, konduramıyor az önceki hareketi ona
Oysa en çok onu anlatırdı akşam eve gidince annesine, şimdi anlatmaz artık
Saçını düzeltecek ama elleri çamur, öğrendi pis elle saça dokunmak yasak
Oysa o cici, tertemiz bir kız çocuğu, evden çıktığı gibi temiz girmeli eve
Dudaklarını bükmüş, saçını çeken arkadaşına bakıyor göz ucuyla, ağladı ağlayacak
Vakit akşamı buldu, gitme vakti yaklaştı, bu demek oluyor ki artık büyümeliyim
Eve girdikten sonra burada yaptıklarımı unutup, çocukluğumu parka bırakıp
Anne babama karşı bir yetişkin gibi davranıp, onların sözünden dışarı çıkmamalıyım
Şımarıklık bu parka özgüydü ve elimi bulamaktan zevk duyduğum çamur da…
Ancak rüya görürsem yaşayabilirim o parktaki mutluluğu bir kez daha
Yetişkin gibi davranmak zorunda olmadığım kendi dünyama geri dönebilirim
Tüm benliğimle suladığım, beslediğim kişiliğimi karanlıkta açığa çıkarabilirim…
GÜLÇİN GÜLOĞLU
Son Yorumlar