Düşüncelerim beynimin içinde yumak olmuş çözülmeyi umar halde yürüyorum, gidebildiği kadar uzak yerleri seçiyor adımlarım. Yağmur damlasının biriken suyun üzerinde dağıttığı halkalar gibi dağıtmak istiyorum şimdi neye dair düşünce varsa kafamda.
Gidebildiğim son noktaya ulaştığımda masmavi uçsuz bucaksız bir halı seriliyor önüme. Bana yardım etmek istercesine hafif hafif dokunuşlarıyla elimden tutuyor. İlk başta hissettiğim soğukluk beni biraz olsun kendime getirmeye yetiyor. İrkiliyorum sonra. Elimi sonu olmayan halıda gezdiriyorum. Şeffaflığında ve yumuşaklığında bir an bomboş oluyor kafamın içi. Az önce kovduğum onca düşünce, şimdi ben çaba göstermeden bırakmışlar bile beni. O an aşık oluyorum o maviliğe.
Hiç bırakmasın istiyorum beni. Gözümü alamıyorum, gökyüzüyle adına deniz dedikleri bu muhteşem gösterişli halının kesiştiği noktada kalıyor aklım. O çizgide olmayı hayal ediyorum belli bir süre. Gitsem çok uzak, kalsam aklım orda. Oysa kolumu uzattığımda o çizgiye ulaşacakmışım gibi net ve yakın görüyorum. Gitmek korkutmuyor beni. Aksine gitmem için daha çok teşvik ediyor.
Havanın soğukluğuna aldırmadan, çıktığımda nereye gideceğimi bilememenin sıkıntısı içimdeyken şimdi nasıl oldu da bu mavilik bu denli kararlı yaptı beni. Nasıl böylesi soğuk bir günde içine çekti beni, ardımı, gerisini düşünmeden nasıl dalabildim, ufak bir esintide kat kat giyinen ben, soğuk sulara. Bu kadar yanmış mı sahi içim? Gözyaşlarım, yanaklarımı bunca çok ıslattığı için mi suyu bu kadar çabuk sahiplendi göz pınarlarım.
Adı deniz mi şimdi bu huzur renkli sonsuzluğun?
Öyleymiş. Mutlulukmuş, bazen vazgeçiş bazen tükeniş, bazen hüzün, bazen tebessüm, bazen heyecan, bazen telaşmış. İçinde yaşam varmış. Adını sayamayacağımız kadar canlı yaşatırmış.
Şimdi ben bu suyun içindeyim. Yani onların yaşam alanlarında. Rahatsız ediyor muyum acaba. Deminden beri balıklar bana dokunup gidiyorlar, can yakmadan, usulca… Anladım ki onlar kendilerine zarar vermeyecek konukları ağırlamayı seviyorlar. Hatta acısı olana teselli, mutlu olana cesaret veriyorlar. Mavi huzuru önce onlar yaşıyorlar.
Deniz… Biliyorum ki senin de derdin var, acıların, gözyaşın. İçinde bunca yaşam varsa sen başlı başına bir hayatsın demek. Bir o kadar da huzur yuvası. Beni de alacak mısın içine? Sarıp sarmalayacak mısın, unutturacak mısın eskiye dair hüzün kırıklıklarımı. Gözyaşlarımı al demiyorum ama saklayabilirsin en azından. Beni güçlü gösterebilirsin senin dışındaki hayata. Sahip çıkabilirsin bana.
Ben sende güzellik buldum, hayat buldum. Adın gibi yüreklisin belli, görünüşün kadar heybetli. Aklımda sende şimdi, bedenimde. Sırılsıklam olan bedenim, sayende düşüncelerimle yıkandı, arındı. Ayrılık çok zor bu saatten sonra. Ben seni tanıdım ya…
Gülçin GÜLOĞLU
15.12.2007
- Kategori: editörden
- Kuju'ya: 11 Yorum Gelmiş »
Son Yorumlar