Payıma düşen yalnızlığı buyur ettim bu gece evime
Gizli saklı kalmış ne kadar kelime varsa
Açığa çıkardım bedenimden
Ben söyledim aynadaki aksim dinledi
Sessizlik en güzel senfoni oldu kulağımda
O güzelliği bozan yine ben oldum, acımasızca
Bir ben gizlemiştim kendime benden içeri
O da yetmedi bana, az geldi çığlıklarıma
Hangi vakit rest çekmeye kalksam
Benden güçlüler çıktı muhakkak karşıma
Ağlamak ikinci yarımın bütün gün yaptığı
Gülmekse kalan diğer yarımın günlere yaydığı
Sıkı sıkıya bağlandığım yaşam benden kolay vazgeçiyor sanki
Ben onu dost belledikçe o beni savuruyor, bilinmeyene
Ne kadar yapışıp yalvarıp yakarsam da sağır gibi, manasız bakıyor
Gözleri beni görmeye yetmiyor,
Duyguları benim yaşadıklarımı küçümsüyor
Ağır gelse de yalnızlığımı vermiyorum
En iyi arkadaşımı emanet edemiyorum kimselere…
Düşünme o kadar da, en azılı tepelere çıkmak zor değil
Zor olan azılı tepede sana gülen güneşi yakalamak
Bir dost eli de arama, gün gelecek sen de göreceksin yalnızlığını
Bileceksin uzanan ellerin kağıttan duvar olduğunu
Tepeye ulaşmana bir adım kala daha çok anlayacaksın
Sana sen lazım olduğunu…
Susmayı çare, haykırmayı haksızlık bilmiş insanlar
Kuralı bozmaya çalıştıkça senden gider, eksilirsin…
Sen tam olmaya çalıştıkça eksildiğini görmek çökertir seni
Yüzündeki gül bahçesini bakımsız ormanlar yapar, zorluklar
Sen kurumuş yaprakları kenara ittikçe, yenileri gelir daha gür
Güçlüyken güçsüz yapar hayat
Muhtaç olursun beğenmediğin diğer tarafına…
gülçin güloğlu
- Kategori: şiirlerimden
- Kuju'ya: 16 Yorum Gelmiş »
Son Yorumlar