Yazık…
Olan kimseye olmuyor aslında. Olan genç yaşta memleket uğruna ölen, ardında gözü yaşla bekleyen anaya, babaya, evlada, eşe, kardeşe, sevenlerine oluyor. Yolunda can verdiği vatan sakinlerine oluyor olan. Gidenler erken veda ediyor yaşama, acı dolu yürekler bırakıyor geride. Bağrında eskiden beridir şehit düşenlerin resimleriyle, acılarını taşıyan önce ailelerine sonra milletimize oluyor olan.
Kimin sesi çıkınca dinecek bu yara. Kim dur demeli ki bitsin bu ölümler. Terör var evet terör. Daha çok yakın zamanda en yakınımda yaşadım terör lanetini. Bir can verdik, yaralıların yarası iyi olmadı daha, o anı canlı canlı yaşayanların psikolojisi düzelmedi. Hala geçemiyoruz o yerden. Ve izleyemiyoruz televizyonlarda, okuyamıyoruz gazetelerde şehit haberlerini. İçimiz yanıyor, birilerinin sesi çıkmalı artık. Dur denmeli. Söz değil icraat bekliyoruz. Konuşmayın artık, çalışın, çabalayın. Ölmesin artık gençler, ardında yetim bırakılmasın küçükler ve ağlamasın anne baba.
Ne zorluklarla büyüyor bir evlat. Kolay mı öyle can almak. Sorulacak elbet hesabı. Günü bekliyoruz, giden gelmeyecek biliyoruz ama geride kalanların canlarına zarar gelmemesi için çabamız. Bir ocak daha sönmesin, diğer asker ailelerinin evlerinin ışığı yansın kaygısızca, sabahı zor eden bir millet uykusuz kalmasın geceleri.
Sesimin çıktığı kadar haykırıyorum bugün. Kim duyar, kim üstüne alınır bilmiyorum. Herkes alışmış bir adım geride durmaya. Kime laf anlatsan başını sallıyor, sana hak veriyor. Birlik olmaya gelince bir endişedir gidiyor.
Biz çağlardır şehit verdik, veriyoruz. Bayrağımızın rengi buna şahit. Hadi biz içimize gömdük diyelim ya aileleri? Ailelerine kim verecek yitirilen bir evladın hesabını. Kim özenle, iki gözünden sakınarak büyüttüğü evladının yerine koyabilecek herhangi bir sevgiyi ve kim doldurabilecek büyük boşluğu? Soruyorum… Yanıt beklemiyorum. Yanıt zaten çok açık…
Gülçin Güloğlu
- Kategori: gündem-haber
- Kuju'ya: 20 Yorum Gelmiş »
Son Yorumlar