İçim parça parça toplayamıyorum
Bir ilahi güç bekliyorum
Sular altındayım adeta boğuluyorum
Yalnızlık göllerinde çırpındıkça batıyorum
Ben çığlık attıkça sesim duyulmaz oluyor
Her adımımda birilerini arkamda bırakıyorum
Yollar sessizleşirken, kendimle kalıyorum
Sonu dört duvar yollardayım
Yalın ayak taşlar batıyor ayağıma
Gariptir canımı yakmıyor, geride bıraktıklarım kadar
Her ne yöne gitsem kafamı çarpıyorum duvarlara
Bilinçsiz halim, terkedilmiş benliğimle
Bomboş bir oda, tam ortasında ben
Hiçbir yöne dönük değilim
Kapısı yok odanın, penceresiz olduğu gibi
Yere eğiyorum kafamı beton, yukarı kaldırıyorum aynı
Koşmanın mümkünü yok, iki adımlık yerde
Duvarları yıkabileceğim hiçbir şey yok
Tekmelerim manasız, çığlıklarım yankılı
Bir bitiş misali, çömeliyorum, kabulleniş var
Nasıl girdiğimi bilmediğim bu yerde
Bir hayat var, kimseye gösteremediğim
Susmak da bir burada konuşmak da…
Her daim eşit koşullar.
Ama bir kişiye dahi yer yok…
Burada sessizliğin sesi, yalnızlığın kalabalığı var…
GÜLÇİN GÜLOĞLU
- Kategori: şiirlerimden
- Kuju'ya: 3 Yorum Gelmiş »
Son Yorumlar