Yorgunum….
Uzun zamandır alışık olmadığım temiz hava çarpmış olmalı. Ne temiz hava ama. Çimlerin üzerinde masalar, karşımda canlı müzik, bir yanda su sesi. Görünürde her şey mükemmel.
Sonrasında ben o güzelim yeşillik dururken ayaklarım havada sandalyede oturmaktansa bazı kişilerin şaşkın bakışları karşısında yere oturmaktan çekinmedim. Ve hatta bu konuda öncülük etmekten gurur bile duydum. Çünkü beni gören çevre masadan vatandaşların birkaçı da benim gibi rahatlığı tercih ettiler. Şahsen içimden tebrik ettim onları. Sürü psikolojisini içlerinde yaşattıkları için )))) Türklerin özelliği bu hiç değişmeyeceğiz.
Bu arada belirttiğim piknik akşam pikniği. Yanımızda mangal. Bir yandan pişeni yiyip diğer yandan eritme derdindeyiz. Ne yardan ne serden vazgeçerim hesabı. Bir oraya bir buraya top peşinde koşmaktan şimdi bu tempoya alışan ayaklarım iflas etmiş durumda. Sızlıyor, acaba hadi durma devam et koşmaya mı diyor yoksa beni çok yordun şimdi gör bakalım gününü der gibi benden intikam mı alıyor bilmiyorum ama şuan beni oldukça rahatsız ettiği aşikar.
İki akşamdır bünyeme çektirmediğim eziyet kalmadı. Oysa her zaman gurur duyardım kendimle ben bedenime çok iyi bakıyorum diye. Sigara içmiyorum, içilen ortamlarda bulunmuyorum, içkim yok (arada bir ortamla birlikte aldığım şarap dışında). Çok yormuyorum onu. Yürümem gereken mesafeyi iyi ayarlayıp fazlasına zorlamıyorum onu. Bir de çok yiyip rahatsız etmiyorum midemi vs. Her şeyi orantılı yapmaya çalışırken iki günde bencilce davranıp beden yorgunluğunu saf dışı bırakıp tamamen duygularıma yoğunlaşmam beni kendi içimde bir cezaya sürüklüyor.
Yani anladım ki; hiçbir zaman tam özgürlük yok. Bir tarafa iyi baktığında diğer taraf sana hemen açığını gösterip seni üzüyor. Her şey düzenli, düzeni bozulduğunda seni uyarıyor sanki. Ben de uyarıyı yeterince almış bulunuyorum gecenin bu saatinde zaten.
Ama yalan yok ben de kızdım sevgili bedenime. Bunca zamandır ağır badireler atlatan duygusal tarafımın eğlenmesini çok gördü bana. Anlayış beklerdim ama çok narin yetiştirmişim bugüne kadar. Başa gelen çekilir. Nasıl giderse öyle devam ediyor. Şikayet yok sonuçta ben büyüttüm onu da. Ama yine de başaramadım ikisini ahenkle yürütmeyi…
Bir günü böylece bitirdik yine. Günler birbirini kovalıyor ben yetişemiyorum artık. Bir sabah kalktığımı biliyorum bir de gece yatmam gerektiğini. Bir gün böyle akıp giderken yıllara dur demek mümkün değil. Düşünüyorum peki öyleyse neden kendimizi bu kadar yıpratmak. Yarın ne olacağını bilmiyoruz. Bilmediğimiz halde ne hadiseler yaratıyoruz içimizde ki bir de sonunu bilsek neler olur kim bilir…
O yüzden ben bir karar aldım. Artık üzülmek yok. Ağlamak yok. Bugüne kadar ağladıklarım yeter, üzüntülerim zaten çoktan sınırı aştı. Kendimi yıpratamam. Her şeyin yoluna girmesine ramak kala geride ve sorunlara takılarak günlerimi heba edemem.
Ve sen sevgili bedenim. Üzgünüm seni uyarmak durumundayım. Rahat bırak artık duygularım rahatça çıksın ortaya. Bugüne kadar sustu bundan sonra izin ver özgür kalmasına. Her kızdığında sıkıntı yaratma, ağrılar saplama vücuduna. Ben bundan sonraki mutluluğu biraz onun hakkı görüyorum ama senin de sağlam olman benim için önemli. Şimdi seninle bir anlaşma yaptığımıza göre, haydi duygularım… saldım sizi gitti. Coşun şimdi istediğiniz gibi.
- Kategori: editörden
- Kuju'ya: 9 Yorum Gelmiş »
Son Yorumlar