bir deniz yıldızı masalı

Ben evimde yatmak istiyorummm…

Nerden icap etti şimdi bunu söylemek diye geçebilir akıllardan. Şöyle ki; bülbülü altın kafese koymuşlar ille vatanım demiş misali dün evde kalmamam gerekti. Anneannem memlekete dönüyordu hadi bütün akrabalar bir arada olalım diye toplandık. Hoş beş, muhabbet, gırgır gırla derken, yatma vakti geldi, herkes yerini aldı buraya kadar her şey gayet normal. Ama ya sonrası….

Önce yatakta bi kakara kikiri oldu. Fısıltılar, diğer taraftan hadi artık diyen büyük sesleri ve sıkı durun daha öteki odada bi horultu. Aman Allahım… Bu gece bana geçmek bilmeyecek derken yani her şeye boyun eğip, mayışma faslına geçmek üzereyken o da ne biri lavaboya kalkıyor sanki. Loş ışıkta düşmemek için ayak sürümenin sesi olmalı şu gıcık ses. Takıldım, yok açıldı uykum. Derhal bişeyler yapmam ve kaçan uykumu olması gereken yere getirmem lazım.

Başımı yastığa gömüyorum, kollarımı kafamla aynı hizaya getiriyorum, saçlarımı topluyorum, şekil değiştiriyorum ama ne yaparsam yapayım gelmemek için direnen uykumu kendime aşık edemiyorum. Aklıma öğrenciyken erken kalkmak zorunda olduğum uykuya hasret günlerimi getirmeye çalıştıkça içime bi özlem doluyor daha çok kaçıyor sanki uyku benden. Düşünmek istemiyorum dedikçe düşünüyorum ve ciddileşip uyku moduna girmek istedikçe aklıma hiç olmayacak şeyler geliyor gülmeye başlıyorum.

Diğerlerine bakıyorum herkes gayet rahat. Uykunun tadını çıkarıyorlar. Ahh diyorum şimdi şunların yerinde olsam yaaa.. O sırada lavabodan gelen anneanneme sohbet konusu açıyorum
-anneanne yarın bu saatler yatağında yatıyor olacaksın mutlu musun?
-mutluyum mutlu olmaz mıyım elbet,  Hadi minik (bana minik der minikliğimden bugüne. Şimdiyle ilgisi yok))) Yum gözlerini diyip arkasını dönüyor.

Anlıyorum ki ümit yok. Zaten iki dakika sonra daha büyük bi sesle yıkılıyor ortalık. Az önce daha derinden gelen sesi aratıyor bana bu gümbürtü. Gecenin bir vakti dışarı çıkmamak için hafifçe dokunuyorum ama o an rahatlıyorum sandığım gibi çok geçmeden ses yine beni sarsıyor. Kendime eğlence arıyorum ama yok. Bir gayret mutfağa gidiyorum. Alıyorum elime bi kağıt bi kalem başlıyorum bişeyler karalamaya ama yok o horultular bendeki tüm ilham perilerini alıp kendilerine yoldaş yapıyorlar. Saate bakıyorum normalde sabaha az kaldı hava aydınlanacak dediğim bi saatte nedense şimdi zaman duruyor.

Çok ümitsizim. Ne yani ben bu gece uyuyamayacak mıyım. Durum onu gösteriyor diyerek yatağıma dönüş yaptım. Uyku yok bari belim dinlensin. Sevgili Nazlı’m (bilgisayarım) seni ne çok aradım bi bilsen.

Sabaha karşı bana tüm ses efektleri ve olumsuz koşullar düz bir tepsi gibi geldi ve zamanla o seslerle bütünleşen kulağım kendini uykuya teslim etmişken yine, kalkan kalkana, uyanan uyanana trafik beni yalnız bırakmadı. Bu defa ben uyumak için direndikçe gece boyunca deliksiz uyku çeken sevgili aile bireylerim kahvaltı telaşıyla coştu. Çok uyudun hadi kalk artık diyenlerle baş edemeyecek kadar uykusuz olan ben çaresiz kalktım. Yine de sizi çok seviyorum diyerek.
Hayır işin daha enteresan yanı da; sabah bunları bir bir anlattığımda hiç kimsenin üzerine alınmaması ve mutlak suretle inkar etmeleri. Yine de onları ispatlamadığıma dua etsinler. Telefon ses kayıt sistemiyle ))))

Ben sizi böyle de seviyorum desem de yine gönüllerini alamadım o başka nokta. Hayır hem beni uyutmayan kendileri hem de nazı yiyen yine ben. Sanki zorum var kendime. Hay Allah….

Şimdi anladınız mı ben neden evimde yatmak istiyorum…

• Kategori: editörden
• Görüşme: