Sonunda yine evimde yine sevgili bilgisayarımın başındayım işte. Bir dönem benim için nihayet zorlu da olsa bitti. Ertelediğim işler şimdi kapı arkasından bana bakıyor. Ben nereden başlayacağım şaşkınlığıyla bi gayret sıralama yapıyorum.
İlk etapta çok uzun zaman ara verdiğim siteme gerekli bakımı yaptıktan sonra zorlu bir tema seçimiyle birlikte kendi iç dünyamı anlatan bir yenilik işte şimdi sizinle…
Ara verdiğim zaman diliminde neler yaptığımı kısaca özetlemek gerekirse, benim için hayatımın en zorlu ve kafa yorucu işi okulumu bitirmekti. Ders çalışmanın sıkıcılığından kendimi arındırdıktan sonra, ehliyetimi de elime aldım. Şimdi bir işim bir arabam eksik ama yakın bir zamana kadar onlar da olacaktır eminim. Çalıştıktan sonra olmayacak bir şey yok. Bunlar dışında; bilgisayarımda yaptığım düzenlemeleri hayatımda da yaptım. Yaşadıklarımı süzgeçten geçirdim, elekten eledim ve doğruyu yanlışı ölçüp biçtikten sonra kendime artı katmanın güzelliklerini gün yüzüne çıkardım.
Geriye dönüp bakmak istemiyorum artık. Yanlışlarımı sürekli sorgulamak anladım ki işe yaramıyor. Önemli olan gelecekle ilgili planlar yapmak, tam olarak o planın izinden gitmesen de o yönde adımlar atarak kendine iyi bir gelecek temin etmek. Takılıp kalmakla açılmıyor mutluluğun yolu.
Aslında bahar çoktan geldi ama benim içime asıl şimdi gösteriyor yüzünü güneş. İçimdeki çiçekler şimdi açıyor ve şimdi en güzel meyvelerini veriyor ağaçlarım. Bu verimlilikten nasibimi almak için erkenden kalkıp açıyorum her sabah penceremi. Belki deniz manzaram yok ama hayal kurmak da benim işim. Derin bir nefes çekiyorum, içime mavinin ferahlığı doluyor. Kocaman bir gülümseme dokunduruyorum dudaklarımdan sonra kalbime. Sonra soğuk su çarpıyorum yüzüme, boynuma, bileklerime. Kurulamadan bir süre bekliyorum suyun güzelliği içime işlersin istiyorum. Sonra saçımı öne geriye atıp hayata bi “hıh” yapıp hızlı adımlarla balkona çıkıyorum. Birkaç dakika gelip geçen insanları izliyorum. Kimi ekmeğini alıp evine götürüyor kucağında yavrusuyla kimi gazetesi bir elinde diğer kolunda sevgilisi yavaş adımlarla ilk sayfa haberlerini okuyarak ilerliyor. Bir diğeri bir yere yetişmeye çalışır gibi koşar adım ilerliyor. Belki de işine geç kalmıştır diye geçiriyorum aklımdan.
Yine kendime çeviriyorum aynayı. Çok şanslı hissediyorum kendimi. Beni sevenler çok sevdiklerim daha da çok. Karnım aç ama doyurabilecek imkanım var. Yaşıyorum, nefes alıyorum, koşuyorum, bisiklet sürebiliyorum. Hayatın tadını çıkarmak için sürekli öğreniyorum. Ama bu aşamada henüz gezemiyorum. Onu da yapacağım zamanı bekliyorum ))))
Kısaca dedim ama içimdeki coşkuyu daha fazla kısaltamadım. En özet haliyle ben bunları yaptım, düşündüm, hissettim, yenilendim ve karşınıza çıktım. Artık kaçmak yok. Ertelemek yok, vazgeçmek yok.
Sizleri gerçekten çok özlemişim. Hayat seni doya doya yaşamayı da…sevgiler kalbimden kalbinize…mutlu kalın…
- Kategori: editörden
- Kuju'ya: 8 Yorum Gelmiş »
Son Yorumlar